Een bedrijf waarmee we werkten betaalde ongeveer € 1.500 per jaar aan een bureau voor zijn blog. De afspraak was één artikel per maand. Twaalf stukken per jaar, geschreven door iemand die de producten nooit had gezien, gepubliceerd in een deel van de site dat niemand bezocht.
Het is geen vreemd contract. Het is misschien wel de meest voorkomende post in het marketingbudget van een klein bedrijf.
Waarom men tekent
Omdat u terecht is verteld dat een bedrijf dat nooit iets publiceert langzaam uit de zoekresultaten verdwijnt. En omdat schrijven werk is waarvoor niemand binnen het bedrijf tijd heeft: wie de stof kent, is dezelfde persoon die het vak aan het uitoefenen is.
Dus biedt een leverancier aan het probleem tegen een vast bedrag over te nemen. Een redelijke beslissing, genomen zonder enige manier om het resultaat te beoordelen. En dat is de kern: bijna niemand die tekent, kan vaststellen of het gewerkt heeft.
Wat twaalf generieke artikelen per jaar echt opleveren
Bijzonder weinig. Niet omdat er slecht geschreven wordt, maar omdat één stuk per maand, geschreven door iemand buiten uw vak, het opneemt tegen al het andere op internet over dat onderwerp. Het leest als iets dat geschreven is om een vakje te vullen, want dat is het.
De ongemakkelijke vraag is niet «is het goed geschreven?». Het is: heeft een klant u in twee jaar ooit over een artikel aangesproken?
Wat ervoor in de plaats kwam
Een publicatiesysteem, geen schrijfdienst. De onderwerpen bepaalt een mens — dat deel blijft menselijk, want weten wat uw klanten werkelijk vragen is het enige echte voordeel dat u heeft. Het schrijven gaat automatisch. En elk concept gaat door een controle voordat het mag verschijnen.
Die controle is de hele bedoeling. Ze weigert elke tekst die een statistiek verzint, die klinkt als een advertentie voor het bedrijf, die opent met dezelfde vermoeide formule als elke gegenereerde tekst. Zakt een stuk, dan gaat het niet online.
De hobbel: de eerste versie gooide goed werk weg
Onze eerste versie had een fout die pas door een echte storing aan het licht kwam. Als de kwaliteitscontrole helemaal niet antwoordde — geen afwijzing, alleen stilte — gooide de code het artikel weg. Een afgemaakt, volledig geschreven stuk, gewist omdat de beoordelaar nooit had geantwoord.
Nu wordt dat artikel als verborgen concept geparkeerd met de reden erbij, en gaat het onderwerp terug in de wachtrij in plaats van te verbranden. Een gat is beter dan een slecht artikel. Maar een goed artikel weggooien is erger dan allebei.
Wat het nu kost
- De vaste vergoeding: weg
- Productie: meerdere artikelen per week in plaats van één per maand
- Onderwerpen: gekozen door iemand die het bedrijf kent, niet door een leverancier die een vakje vult
- Niets verschijnt zonder de controle te doorstaan — een lege week kost minder dan één gênant artikel
De eerlijke grens
Geautomatiseerde artikelen zijn goed in wat iedereen in uw branche zou kunnen schrijven: hoe u kiest tussen twee soorten machines, hoe u iets onderhoudt, wat een voorschrift werkelijk eist. Ze zijn waardeloos in het enige dat alleen u weet: waarom die ene klant voor u koos, wat er misging bij een lastige klus en hoe u het oploste.
Automatiseer de artikelen die iedereen zou kunnen schrijven. Houd de artikelen die alleen u kunt schrijven.
Dat zijn ook de artikelen die van een lezer een telefoontje maken. Daarom bestaat het systeem: om u de tijd te kopen ze te schrijven, niet om ze te vervangen.
Meer notities
Eigendom · 10 september 2026
Uw website werkt prima. Alleen is hij niet van u.
Van buiten lijkt alles normaal. U merkt het op de dag dat u een prijs wilt wijzigen — en ontdekt dat hosting, domein en tien jaar vindbaarheid in andermans account staan.
Operatie · 8 september 2026
Iemand tikt de prijslijst drie weken lang over. Twee keer per jaar.
Elke leverancier verhoogt minstens twee keer per jaar zijn prijzen, duizenden artikelen tegelijk. Bij de meeste distributeurs tikt een mens ze met de hand over. Niemand noemt het een probleem, want het gaat altijd al zo.